لیستی از قویترین و بزرگترین آتشفشان ها در دنیا – تکراتو

همچنین برای دسترسی سریعتر به پاسخ سایر سوال های خود، آن را به همراه کلمه ماگرتا جستجو کنید. فیریر، برای اثبات ادعای خود، از نوشتههای مورخ قدیمی یونانی «کورتس» دربارهی حملات زمستانی اسکندر مقدونی، به مناطق مرکزی افغانستان استناد میکند. بر اساس دیدگاهای تاریخنگاران گذشته و بررسی محققان جدید، این موضوع محرز شده است که هزارهها ساکنان اصلی و بومی بامیان بودهاند و ادعای اینکه اینان از نسل بقایای لشکر چنگیزند حرف بیپایه و اساس است.

اکنون بخش اعظم ساکنان بامیان را هزارهها، تشکیل میدهند. طبق برخی از آمارها هزارهها ۳۰٪ از کل جمعیت افغانستان را تشکیل میدهند و بخش اعظم آنان در مناطق کوهستانی زندگی میکنند و از طریق مالداری و زراعت امور زندگی خود را میگذرانند؛ ولی اکنون در تمام ولایات افغانستان بهخصوص در ولایات بامیان، دایکندی، بادغیس، غور، بدخشان، پروان، کابل، غزنی، مزار شریف، هرات، قندهار، فرا، نیمروز، هیرمند، جوزجان، قندوز، تخار، وردک میدان، بغلان و … تمام ساکنان ولسوالی های یکه ولنگ، پنجاب، ورس و شیبر و شمبل مرکز بامیان از نژاد هزاره و شیعهی جعفری اند؛ ولی تعدادی کمی از هزارههای ساکن شمبل پیرو مذهب اسماعیلیهاند.

در جریان حفریات سال ۱۹۳۰م، آثار هنری آن کشف شد که شامل یک مجسمه ی بودا ۱۰ متری و یک معبد قدیمی با تصاویر و نقاشی های روی دیوار و تعدادی غار است. آنها معتقدند که بعد از قتلعام مردم مناطق مرکزی و بامیان توسط سپاهیان چنگیز خان مغول، بعد از نابودی کامل ساکنان بومی و فارسیزبانان منطقه، تعدادی از نیروهای خود را در مناطق مرکزی افغانستان جایگزین کرد. سید جمال نیز معتقد است که هزارهها قبل از چنگیز در این مناطق سکونت داشتهاند. زمانی که «هیوان تسنگ» از بامیان دیدار کرده بود، مجسمهها رنگ طلایی داشتهاند و به قول او رنگ طلایی و زیورآلات پربهای آن در تلألؤ بودند و میدرخشیدند.

ورودی درهی فولادی، زمانی مرکز حکومت شیران بامیان بوده است که در قدیم به شهرشاهی موسوم بوده است و در قسمت جنوب غرب بامیان قرار دارد. از پایین جمیل آب انسانی آن جریان مییابد و با رود بند امیر در متعلقهی دهن درهی چاشت یکجا میشود. این ضرب المثل به معنای آن است که هر کاری که در حق هر شخصی انجام دهیم، جایی دوباره با او روبرو میشویم و راه گریز و فراری نیست. این شهر قدیمی بر روی تپه مرتفعی که در ۱۷ کیلومتری شرق بامیان واقع است، قرارگرفته است و آبدرهی کالو و درهی بامیان در دامنهی آن به هم میپیوندند.

حقیقتاً هم چنین شد. قله اگری بعد از این صعود بین کوهنوردان بسیار معروف شد اما تا چندین سال روی خوش به هیچ کوهنوردی نشان نداد. درگذشته محل زیست هزارهها بسیار وسیع و شامل جلگههای قندهار، هیرمند، جلالآباد، ارزگان، زابل و غزنه میشده است؛ ولی بعد از قتلعام توسط عبدالرحمان و اخراج اجباریشان از سرزمینهای اصلی و پدری شان، هزارهها به مناطق کوهستانی محصور و محدود شدند. درگذشته در مرکز بامیان تعداد چند خانوار پشتون بودند؛ ولی زمینهای خود را فروخته از بامیان رفتهاند. سادات در بسیاری از مناطق بامیان مانند یکه ولنگ، ورس و مرکز بامیان حضور دارند؛ اما در برخی جاها مانند سولیج و مرکز یکه ولنگ از اکثریت برخوردارند.

هرچند منطقه سولیج محل تمرکز سادات یکه ولنگ است؛ اما مناطق دیگری چون نیک مرکز یکه ولنگ، شاه قلندر، قرغان، سریلاق، فیروزبهار، سرقول، دره ی علی، بندامیر، به نام بخش سادات یاد میشود و بیشترین نفوس آنجا را سادات تشکیل میدهند. قسمتهای بالایی آن به دامنهی کوه بابا پیوند میخورد و تا چهار کیلومتری داخل دره، غارها و آثار عهد بودایی وجود دارد که نشاندهنده حضور پررنگ پیروان بودا در آنجا است. دربارهی اصل و منشأ هزارهها نظریههای مختلفی توسط مستشرقان و نویسندگان بیانشده است از جمله (ژ – فیریر) معتقد است که هزارهها از ساکنان اصلی افغانستان اند، طبق نظر وی هزارهها، در زمان اسکندر مقدونی در محلی زندگی میکردند که اکنون در آنجا (هزارستان ساکن هستند.

طبق نظر وی «هزاره» یعنی سعادت پایبند. ولایت بدخشان از نظر مساحت یکی از جملهِ بزرگترین ولایات کشور بوده و بیشتر از یک میلیون سکنه دارد. یکی از حوضهای دیدنی، حوض جرگگ است که در بالای کوه بابا قرار دارد. یکی از حوضهای دیدنی و بسیار زیبای بامیان، حوض و یخچال طبیعی سچک به نام «یخدان» است، این حوض در غرب سچک یکی از مناطق یکه ولنگ و در دامنهی سلسله کوه بابا قرارگرفته است و بخش از آن همیشه منجمد و یخزده است به همین جهت آن را یخدان نامیده اند. کوه بابا که بهطرف غرب (یکه ولنگ) امتداد مییابد، در منطقهی سفید سنگ سرذولیج یکه ولنگ نیز حوض کلانی بالای قلهی معروف به «جرگگ» وجود دارد، که بسیار کلان و پر آب است.

این گروه نژادی نسبت به هزارهها ازنظر تعداد بسیار کم هستند. در این معبد، پادشاه اجتماع بزرگی به نام وتشو» تشکیل میداد که در آن، تمام اموال و جواهرات سلطنتی و حتی اولاد و همسر خود را در راه تقدیس بودا ایثار میکرد؛ اما کمی بعد وزرا و مأمورین دولتی، خانوادهی شاهی و خزاین سلطنتی را دوباره از روحانیون خریده و بازمیگرداندند. بعد از سقوط شنسبانی ها توسط خوارزمشاهیان بین سالهای ۱۰۷-۱۱۱ه.ق بهعنوان مقر فرمانروایی جلالالدین خوارزم شاه مورداستفاده قرار گرفت.

قسمتی از آبادیهای باقیمانده شهر غلغله قرنها بعد از حملهی مغول، در هنگام قیام مردم بامیان از طرف عبدالرحمان خراب شد و بهعنوان پایگاه نظامی مورداستفاده قرار گرفت. بیشتر این تخریبها، در زمان حملات نیروهای عبدالرحمان به بامیان صورت گرفته است؛ اما بعدازآن در جریان سفر نادر خان و همسرش به بامیان، ملکه دستور داد که قسمت سفلی بدن بت کوچک را به توپ ببندند و آن را ویران کنند که کردند، پسازآن در دورهی ظاهر شاه، معابد زیر مجسمه و اطراف آن بهعنوان انبار دولتی مورداستفاده قرار گرفتند که این کار باعث تخریب هرچه بیشتر آثار باستان موجود در آن شد و افراد ساکن در غارها بیرون رانده شدند؛ اما اکنونکه این سطور نگاشته میشود، این مجسمههای عظیمالجثه به دست گروهی متحجر طالبان تخریبشده اند و هر بینندهای که در برابر آن قرار میگیرد، حسرت میخورد و به فکر فرو میرود و از جهالت و تعصب طالبان که چگونه این میراث کهن فرهنگی بشری را از بین بردهاند، میراثی که در وحشیانهترین هجومها راستقامت ایستاده بود و قد خم نکرده بود.

این دره در فاصله ی پنج کیلومتری در قسمت جنوب شرق مجسمه های بزرگ بامیان واقع است. تندیس ۳۰ متری در قسمت شرقی دیوار سنگی در طاقی قرارگرفته است. طاقهای دو بت بزرگ ۴۰۰ متر از یکدیگر فاصلهدارند، در این فاصله سه طاق دیگر در دیوار سنگی ساختهشده بود که در آنها سه بت دیگر قرارگرفته بودند، این سه بت که بهصورت نشسته تراشیده شده بودند. تندیسهای بزرگ بامیان در دیوار سنگی کونگلومرا (اختلاط گل و سنگ ریزه) که در حاشیهی شمالی دره قرار دارد، تراشیده شده اند. این شهر روبه روی مجسمههای بزرگ بودا و در سمت جنوبی رودخانه بامیان قرار دارد.

دیدگاهتان را بنویسید